كنار انتظارت تا سحر گاه شبي هم پاي پيچك ها نشستم

تو از راه آمدي با نازو آنوقت تمناي مرا ديدي و رفتي

شبي از عشق تو با پونه گفتم دل او هم براي قصه ام سوخت

غم انگيز است تو شيداييم را به چشم خويش فهميدي و رفتي

چه بايد كرد اين هم سر نوشتي است ولي دل را به چشمت هديه كردم

سر راهت كه مي رفتي تو آن را به يك پروانه بخشيدي و رفتي

صدايت كردم از ژرفاي يك ياس به لحن آبي و نمناك باران

نميدانم شنيدي برنگشتي؟ ويا اين بار نشنيدي و رفتي

نسيم از جاده هاي دور آمد نگاهش كردم و چيزي به من گفت

تو هم در انتظار يك بهانه از اين رفتار رنجيدي و رفتي

عجب درياي غمناكي ست اين عشق ببين با سرنوشت من چه ها كرد

تو هم اين رنجش خاكستري را ميان ياد پيچيدي و رفتي

تمام غصه هايم مثل باران فضاي خاطرم را شستشو داد

وتو به احترام اين تلاطم فقط يك لحظه باريدي و رفتي

دلم پرسيد از پروانه يك شب چرا عاشق شدن درد عجيبي است

ويادم هست تو يكبار اين را ز يك پروانه پرسيدي و رفتي

تو را به جان گل سوگند دادم فقط يك شب نيازم را ببيني

ولي در پاسخ اين خواهش من تو مثل غنچه خنديدي و رفتي

دلم گلدان شب بوهاي روياست پر است از اطلسي هاي نگاهت

تو مثل يك گل سرخ و وفادار كنار خانه روئيدي و رفتي

تمام بغض هايم مثل يك رنج شكست و قصه ام در كوچه پيچيد

ولي تو از صداي اين شكستن به جاي غصه ترسيدي و رفتي

غروب كوچه هاي بيقراري حضور روشني را از تو ميخواست

تو يك آن امدي اين روشني را به روي كوچه پاشيدي و رفتي

كنار من نشستي تا سپيده ولي چشمان تو جاي دگر بود

ومن ميدانم آن شب تا سحرگاه نگارت را پرستيدي و رفتي

نمي دانم چه مي گويند گلها خدا ميداند و نيلوفر و عشق

به من گفتند گلها تا هميشه تو از اين شهر كوچيدي و رفتي

جنون در امتدادكوچه ي عشق مرا تا آسمانها با خودش برد

وتو در اخرين بن بست اين راه مرا ديوانه ناميدي و رفتي

شبي گفتي نداري دوست من را نميداني كه آن شب من چه كردم

خوشا بر حال ان چشمي كه آن را به زيبايي پسنديدي و رفتي

هواي اسمان ديده ابريست پراز تنهايي غمناك هجرت

تو تا بيرا هه هاي بيقراري دل من را كشانيدي و رفتي

كنار ديدگانت چشمه اي بود ومن در پاي چشمه تشنه ماندي

تو بي آنكه بپرسي اين عطش چيست زآب چشمه نوشيدي و رفتي

پريشان كردي و شيدا نمودي تمام جاده هاي شعر من را

رها كردي - شكستي-خرد گشتم تو پايان مرا ديدي و رفتي .